Wrocławska Gazeta Kolarska

Mama Kasia ma sreberko
Dodane przez redakcja dnia 02 czerwca 2016 17:01

Wicemistrzyni Polski masters w jeździe indywidualnej na czas Katarzyna Dugiel :
Ogólnie rzecz biorąc nie przygotowywałam się jakoś specjalnie na te Mistrzostwa ze względu na brak czasu. Teraz mam półtoraroczną córeczkę, której staram się poświęcać jak najwięcej czasu i do tego nowa praca na stanowisku zastępcy kierownika. Na treningi wychodziłam max 3 razy w tygodniu. Przed MP skupiłam się bardziej na sprintach i treningach szybkościowych. Jadąc na zawody nie wiedziałam czy uda coś mi się ujechać. Czy będę w stanie rywalizować z dziewczynami.
W swojej ,,kolarskiej karierze” w czasówkach startowałam zaledwie 3 razy i nie specjalizuje się w takich startach, ale nie ukrywam, że jak każdy jadący na MP marzyłam o koszulce z orzełkiem Po przeczytaniu listy startowej wiedziałam, że o pierwszym miejscu mogę zapomnieć… Bywa i tak, że na zawody Mastersów przyjeżdżają zawodowi sportowcy np. panczeniści. ;)
Stojąc na starcie z moim Moserem- zwykłej kolarzówce bez wysokich kół, kierownicy czasowej i kasku myślałam tylko sobie ,,co ja tu robię…?” Patrzyłam na rowery innych zawodników i nie mogłam oderwać od nich oczu. Tylu tak wypicowanych maszyn na raz to ja w życiu nie widziałam! No ale co, przyszedł czas startu więc wsiadłam i pojechałam. Trasa do łatwych nie należała- kilka hopek i pod wiatr. Trzeba było wykorzystać każdy moment aby przyśpieszyć. Myślałam tylko o tym co mówił trener… Zaciskałam zęby i pedałowałam ile mogłam. Gdy zameldowałam się na mecie czułam, że mogłam lepiej. Nie był to start na maxa.

Rozszerzona zawarto�� newsa

Po przeczytaniu wyników byłam taka szczęśliwa gdy zobaczyłam, że jestem druga. Trener mnie wyściskał i ucałował. Cały Team się cieszył! Mój narzeczony był taki dumny ze mnie!!! Od razu zadzwoniłam do mojej mamy do Danii, informacja poszła jednym słowem w świat! Stojąc na podium i odbierając srebrny medal byłam z siebie taka dumna, że podjęłam to wyzwanie. Ale nie ukrywam, że łezka w oku mi się zakręciła… Byłam tak blisko a zarazem tak daleko pierwszego miejsca. Może za rok mi się uda?Oczywiście ogromne podziękowania należą się Trenerowi za wyrozumienie bo ciężko jest trenować osobę, która jest tak ograniczona czasowo. Dla Narzeczonego i Mamy za to że tak we mnie wierzyli :) Dla Dominiki z Teamu za dobra słowo przed startem oraz znajomych którzy przy mnie byli.